Friday, September 21, 2012

സുബൈര്‍, കാളി... അത് പോലുള്ള ചിലര്‍

ഡാ... നീ സുബൈര്‍ അല്ലെ... ഓര്‍മയില്ലേ എന്നെ? ഞാന്‍ അവനോടു ചോദിച്ചു. അവന്‍ അപ്പോള്‍ അവന്റെ എം 80 യില്‍ മീന്‍ പാത്രവുമായി വില്പനയ്ക്ക് ഞങ്ങളുടെ റൂട്ടില്‍ വന്നതായിരുന്നു. വീടിന്റെ മുന്നില്‍ നിര്‍ത്തി. സുബൈര്‍ എന്റെ കൂടെ ക്ലാസ്സില്‍ പഠിച്ചവനാണ്. അവന്‍ പറഞ്ഞു" ഉപ്പ മരിച്ചു, അപ്പൊ ഉപ്പെടെ കച്ചോടം ഞാന്‍ തുടരുന്നു. കുഴപ്പമോന്നുമില്ലെടാ.. ജീവിച്ചു പോകാം. എന്തായാലും എന്താടാ.. സുഖമായിരിക്കുന്നു. അത് മതി.

വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ നാല് മണി കഴിയുമ്പോള്‍ കാളി വരുമായിരുന്നു. ഒരു ബ്രൌണ്‍ നിറത്തിലുള്ള ബ്ലൌസ് ഉം മുട്ടിനു താഴെ നില്‍ക്കുന്ന മുണ്ടും ചുമലില്‍ ഒരു തോര്‍ത്തുമുണ്ടും ആയിരിക്കും വേഷം.  അമ്മാമയുമായി  വര്‍ത്തമാനം പറയും. അവര്‍ വരുമ്പോള്‍ മുറം , കൊട്ട കയില്‍ (തവി) കൊണ്ട് വരും. അവര്‍ വീട്ടില്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന ആ സാധനങ്ങള്‍ മേടിക്കാന്‍ കാത്തിരിക്കുമായിരുന്നു അമ്മാമ. അവരുടെ വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍ കേട്ട്  ഞാന്‍ വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറത് ഇരിക്കും. കടയില്‍ നിന്നും മേടിച്ചു കൂടെ മുറം എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോ അമ്മാമ പറയുമായിരുന്നു. അവര്‍ പണ്ട് തൊട്ടു വീട്ടില്‍ കൊണ്ട് വരണതല്ലേ മോനെ, അവര്‍ ആ പൈസ വല്യ കാര്യമായിരിക്കും. അമ്മാമ കാണിച്ചിരുന്ന ആ പരസ്പര ബന്ധം മുറത്തിന്റെ വിലയേക്കാള്‍ വലുത് തന്നെ ആയിരുന്നു.

രാത്രിയാകുമ്പോള്‍ അച്ചാച്ചന്‍ ഭാസ്കരേട്ടന്റെ കടയില്‍ പോയി വരുന്നതും കാത്തു ഇരിക്കും. എന്തേലും പലഹാരം അല്ലെങ്കില്‍ മിഠായി  കൊണ്ട് വരുന്നതും നോക്കിയിരിക്കും. ഭാസ്കരേട്ടന്റെ കടയില്‍ ആണ് ആ ഭാഗത്തെ ആളുകള്‍ പോകുന്നതും നിത്യോ പയോഗ സാധനങ്ങള്‍ മേടിക്കുന്നതും. പിന്നെ ഭാസ്കരേട്ടന്‍ വയസായപ്പോള്‍ ഗോകുലേട്ടന്‍ ആയി. രാത്രി വൈകും വരെ ഗോകുലെട്ടന്റെ കടയുടെ അരികില്‍ ഇരിക്കുക. ലാത്തിയടിക്കുക ഇത്യാദി സംഗതികള്‍ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി. അവരുടെ കടകളില്‍ ഒന്നും ചില്ലിന്റെ തിളങ്ങുന്ന അലമാരകളോ
അവരുടെ കടയുടെ പേര് (പേരുണ്ടോ? ഇല്ല) പരസ്യങ്ങളിലോ വന്നിരുന്നില്ല. ആദ്യം ഭാസ്കരേട്ടന്റെ കട എന്നും പിന്നീട് ഗോകുലെട്ടന്റെ കട എന്നും അറിയപെടുന്നു. എങ്കിലും ഒരു പരിസരത്തിന്റെ നിത്യവൃതികള്‍ ആളുകള്‍ എന്നിവ ഈ കടയുമായി ഉള്ള ബന്ധം "ഉപ ഭോഗ സംസ്കാരം " എന്നൊക്കെ പറയുന്ന കടുത്ത വാക്കുകളേക്കാള്‍ അപ്പുറത്തായിരുന്നു.

മീന്‍  കൊണ്ട് വരുന്ന സുബൈര്‍, മുറം കൊണ്ട്  വരുന്ന കാളി , ഭാസ്കരേട്ടന്‍ ഇവരെ പോലെ ഒരു പാട് പേര്‍ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലും ഉണ്ടാകും. അവരെ കണ്ടാണ്‌ നമ്മള്‍ വളര്‍ന്നത്‌. അവരിലൂടെയാണ്‌ നമ്മള്‍ വളര്‍ന്നത്‌. അത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. വ്യക്തികള്‍ക്ക് വ്യക്തിത്വം എന്ന പോലെ ഓരോ രാജ്യത്തിനും അതിന്റെ ഭൂ പ്രകൃതിക്ക് അനുസരിച്ചുള്ള ഒരു സംസ്കാരം ഉണ്ട്. ഒരു ജീവിത രീതി ഉണ്ട്. അവിടുത്തെ ഭരണ ചക്രത്തിനും രാഷ്ട്രീയകാര്‍ക്കും വേറെ വേറെ രീതികളും മറ്റുമാനുള്ളത് . അത് കൊണ്ട് തന്നെ മറ്റു രാജ്യങ്ങളില്‍ വിജയിച്ചത് ഇവിടെ വിജയിച്ചു കൊള്ളണം എന്നില്ല.

ഒരു ലോറി സമരം മാസങ്ങള്‍ നീണ്ടാല്‍ ഉണ്ണാന്‍ അരി ഇല്ലാത്ത കേരളീയര്‍ ആണ് നമ്മള്‍. അതിനു തമിഴ് നാടിനെ അമിതമായി ആശ്രയിച്ചത് കൊണ്ടുള്ള പ്രത്യാഘാതം. ഓണത്തിന്നു പൂകളം ഇടാന്‍ പോലും തമിഴ്നാട്ടില്‍ നിന്നു പൂ വേണം. പടിഞ്ഞാറന്‍ ഉപഭോഗസംസ്കാരം പിന്തുടരുന്നത് പലപ്പോഴും അപകടത്തിലേക്ക് നയിക്കും . ഇന്നല്ലെങ്കില്‍ നാളെ. അത് പോലെ   കര്‍ഷകര്‍ ഉള്ള നാട്ടില്‍ ഇനി കൃഷി വേണ്ട എന്ന് പറയുന്ന മന്ത്രിമാര്‍, walmart പോലുള്ള സ്ഥാപനങ്ങള്‍ വന്നാല്‍ അതിലൂടെ കുറെ ഓഫര്‍ കിട്ടും എന്നും അതിലൂടെ ജീവിതം ലാവിഷ് ആക്കാം എന്ന് വിചാരിക്കുന്ന മധ്യ വര്‍ഗം ഒന്നാലോചിക്കുക. ഇവിടെ കാറില്‍ യാത്ര ചെയ്യാത്ത, നടന്നു പോകുന്ന ആളുകള്‍ ഉണ്ട് , ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം ഇല്ലാത്തവരും അതിനു വേണ്ടി കഷ്ട പെടുന്നവരും ഉണ്ട്.

ഞാനൊരു സാമ്പത്തിക വിദഗ്ദന്‍ ഒന്നുമല്ല. പക്ഷെ വൈദേശിക പണം കൊണ്ട് വന്നു ഇവിടെ കോടികള്‍ മുടക്കുന്നതിന് പകരം ഓരോ നാട്ടിലും അതാതു പ്രദേശത്തെ ആളുകള്‍ ലക്ഷങ്ങള്‍ ഇറക്കി നല്ല ഒരു വ്യവസായം തുടങ്ങുകയും അത് ആ ഗ്രാമത്തിലെ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം മുന്നോട്ടു കൊണ്ട് പോകുകയും ചെയ്യാന്‍ കഴിയുന്ന എത്രയോ പ്രൊജക്റ്റ്‌ കള്‍ ഉണ്ട്. ഇവിടെ കോടികളുടെ കിലുക്കം മാത്രം കേള്‍ക്കണം എന്ന് ആര്‍ക്കാണ് നിര്‍ബന്ധം?


Inspired from shekhar kapoor's blog and adharsh

Wednesday, September 19, 2012

അകാരണം

എന്തിനീ മിഴി രണ്ടും പിടയാതെ പിടയുന്നു
കാണാതെ കാണുന്നതാരേ നീ...
മനോജിന്റെ ചെവിയിലേക്ക് ശ്രേയാ ഗോശാല്‍ മധുരതരമായി ഒഴുകി കൊണ്ടിരുന്നു..
പൊടുന്നനെ വലിയ ഒരു ഉലച്ചലില്‍ വണ്ടി നിന്നു. വാച്ചില്‍ നോക്കി സമയം 11:40.
പുറത്തേക്കു നോക്കി. അങ്കമാലി ആകുന്നേ ഉള്ളൂ.
റൂമിലെത്തുമ്പോള്‍ അവന്മാരെല്ലാം അടിച്ചു കിണ്ടി ആയി ഉറങ്ങീണ്ടാവും. നിഖില്‍ ഉറങ്ങാന്‍ വഴിയില്ല. അവന്റെ കാമുകി ജസീറയുമായി ഫോണില്‍ സൊള്ളി ഇരിക്കുന്നുണ്ടാവും.
തൃശൂര് നിന്നും വണ്ടി എടുത്തത്‌ തന്നെ നേരം വൈകി ആണെന്ന കാരണത്താല്‍ വണ്ടി നല്ല സ്പീഡില്‍ ആയിരുന്നു. സാധാരണ കെ എസ് ആര്‍ ടി സി ബസ്‌ കളെക്കാള്‍ കുറച്ചു കൂടുതല്‍ അന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് അവന്‍ ആലോചിച്ചിരുന്നു.
"എന്താ റോഡ്‌ അല്ലെ... ഇത്രേം നല്ല റോഡ്‌  പണിതതിന്  കാശ് കൊടുത്താല്‍ എന്താ"
എന്നൊക്കെ ചോദിച്ച് ഒപ്പം ഇരിക്കുന്ന മധ്യ വയസ്കന്‍ ചര്‍ച്ച തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്, താല്‍പര്യമില്ലാതെ,  മൊബൈലില്‍ പാട്ട് കേള്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങിയത്...
അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ബി ഓ ടി ക്കെതിരെ സമരം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു കുറെ എണ്ണം ഇറങ്ങും . വേറെ പണി ഇല്ല.

ബസ്സില്‍ നിന്നും ആളുകള്‍ ചാടി ഇറങ്ങി...
പുറകില്‍ ഇരുന്ന കണ്ടക്ടര്‍ "എന്താ... എന്താ..." എന്ന് ചോദിച്ച് ഡ്രൈവര്‍ ടെ സീറ്റ് നടുതെക്ക് പാഞ്ഞു.
പാതി മയക്കവും സംഗീതവും ചേര്‍ന്നു കിക്ക് ആയ പോലെ  ഇരുന്ന ഞാന്‍ അടുത്തിരുന്ന ആളെ നോക്കി . ആളും ഇറങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഛെ.. വല്ല പഞ്ചര്‍  ആവും... ഈ നേരത്ത് ഇനി ഏതു വണ്ടി കിട്ടാനാണ്‌?  എന്നൊകെ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു.
കുറച്ചു സമയത്തിനുള്ളില്‍ തന്നെ , ഇറങ്ങിയ ആളുകള്‍ ഓരോരുത്തരായി തിരിച്ചു കേറി കൊണ്ടിരുന്നു..
അടുത്തിരുന്ന മധ്യ വയസ്കന്‍ തിരിച്ചു വന്നപ്പോള്‍ മനോജ് ചോദിച്ചൂ .
"എന്തേ? എന്ത് പറ്റീ?"
"റോഡില്‍ ഒരാള്‍ മരിച്ചു കിടക്കുന്നു. അയാളുടെ മുകളിലൂടെ  വണ്ടി കയറിയിറങ്ങി. ഹോ.. അയാളുടെ വയറിന്റെ മുകളിലൂടെ ആണ് നമ്മുടെ വണ്ടി കയറിയത് എന്ന് തോന്നുന്നു. അവിടെ ആകെ കുടല്‍ മാലകളും ചോരയും മറ്റും ചിതറികിടക്കുന്നു"
മനോജ് മുഖം കുനിച്ചു കണ്ണടച്ചു. ഹോ... ഫേസ് ബുക്കില്‍ പോലും അങ്ങനെ ഉള്ള പോസ്റ്റ്‌ കള്‍ കാണുമ്പോള്‍ ബ്ലോക്ക്‌ ചെയ്യുകയാണ് പതിവ് .
ആളുകളുടെ വര്‍ത്തമാനം കേള്‍ക്കാം. അത് നമ്മള്‍ വന്ന വണ്ടി കയരിയതാനെന്നും അല്ല മുന്‍പേ പോയ ഏതോ വണ്ടി തട്ടിയതാനെനും ഒക്കെ ഉള്ള ചര്‍ച്ചകള്‍ നടക്കുന്നു.

"എന്റെ കൂടെ നീ ഉള്ളത് കൊണ്ട് എനിക്കെന്തെലും പറ്റ്യാല്‍ നീ ഉണ്ടാവും . അല്ലാതെ ഒറ്റയ്ക്ക് രാത്രി ഇങ്ങനെ ഇറങ്ങി വല്ലോം പറ്റ്യാല്‍ ആരു രക്ഷിക്കും"
"ഒരു പട്ടീം രക്ഷിക്കില്ല"
"അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ എല്ലാര്‍ക്കും സ്വന്തം കാര്യം എന്ന് പറഞ്ഞു പാഞ്ഞു നടപ്പല്ലേ"
"അതെ അതെ..."
തൊട്ടു മുന്നിലെ സീറ്റിലെ രണ്ടു യുവാക്കള്‍ രണ്ടെണ്ണം അടിചിട്ടാ കേറിയതെന്നു തോന്നുന്നു. ബസ്സില്‍ കയറിയപ്പോ തൊട്ടു വല്യ വല്യ കാര്യങ്ങള്‍ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്.

"മുന്‍പേ തട്ടിയതാണെങ്കില്‍ അതിന്റെ മുകളിലൂടെ എത്ര വണ്ടി കേരീട്ടുണ്ടാവും."
"കാലുകള്‍ ഒക്കെ ആകെ ചതഞ്ഞു കിടക്കുകയാണ്. "
"ആദ്യം തട്ടിയവന്മാര്‍ ആരായാലും വണ്ടി നിര്‍ത്തിയിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരു ജീവന്‍ രക്ഷപെട്ടെനെ"
"തട്ടിയാല്‍ വീഴുമാരിക്കും. വീണ ഉടനെ ബോധം പോയിട്ടുണ്ടാവും. ഹോ... അതിനു പിന്നാലെ വന്ന എത്ര വണ്ടികള്‍ ആ ജീവനുള്ള ശരീരത്തിന് മുകളിലൂടെ കയറിയിട്ടുണ്ടാവും"
"അല്ലെങ്കിലും ഇവിടെ ഹൈവേ പോലീസ് ഒക്കെ ചുമ്മാതാ" 
വണ്ടിയില്‍ കയറുന്നവര്‍ ആരോടെന്നില്ലാതെ അല്ലെങ്കില്‍ ബസ്സില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങാത്തവരോടായി എന്ന പോലെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് തിരിച്ചു വണ്ടിയില്‍ കയറുകയാണ്.

അവസാനം കണ്ട്ക്ടര്‍
"എല്ലാരും വണ്ടീല്‍ കയറിക്കെ , ഇത് നമ്മടെ വണ്ടി തട്ടിയതോന്നുമല്ല. നമ്മള്‍ എന്തിനു സമയം കളയണം " എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എല്ലാരും ബസ്സില്‍ കയറി.

പുറകിലെ സീറ്റില്‍ നിന്നും ആരോ മുറു മുറുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
"ഈ വണ്ടി തന്നെ കേറിയതാവും...ആരു കണ്ടു... "

അവസാനം കയറിയ ആളും കയറുന്നു.
"അപ്പുറത്ത് ഒരു ഹെല്‍മെറ്റ്‌ കിടക്കുന്നുണ്ട്... ഒരു ചുവന്ന  ...

പൂര്തിയ്യാക്കും മുന്‍പേ, അയാളുടെ വിവരണം കൂടെ കേള്‍കാന്‍ കൂടി ശക്തിയില്ലാതെ മനോജ് ഇയര്‍ ഫോണ്‍ ചെവിയില്‍ തിരുകി. ശബ്ദം കൂട്ടി വെച്ചു.
എല്ലാവരും വീണ്ടും അവരവരുടെ ലോകങ്ങളിലേക്ക്...

എറണാകുളം കെ എസ ആര്‍ ടി സി സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ നിന്നും ഓട്ടോയില്‍ കയറി. കടവന്ത്രയിലെ റൂമിനരികില്‍ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ റൂമില്‍ വെളിച്ചമുണ്ട്.
രാജുവും വിജീഷും ഷിയാസും ഇരുന്നു ടീ വി കാണുന്നു. അടുത്ത് പകുതിയായ ഒരു ഓള്‍ഡ്‌ മോന്ക് .
"എന്താടേ... ആരും ഉറങ്ഗീലെ? "
"ഇല്ലെടാ... ഒരു വൃദ്ധസന്യാസിയെ നമ്മടെ നിത്യ ഹരിത കാമുകന്‍ നിഖില്‍ ഓഫര്‍ ചെയ്തു. ആ പിശുക്കന്‍ വല്ലപ്പോഴുമല്ലേ കാശ് മുടക്കൂ.." രാജു പറഞ്ഞു.
"അല്ലെങ്കിലും അവനു ഫോണ്‍ ബില്‍ അടച്ചു ബാക്കി പൈസ ഉണ്ടാവുമോടാ.." വിജീഷ് ഏറ്റു പിടിച്ചു.
"എന്നിട്ട് അവനെവിടെ?" മനോജ് ചോദിച്ചൂ.
"അവന്‍ വീട്ടില്‍ പോയി വരാമെന്ന് പറഞ്ഞു പോയതാ.. ഇത്തിരി ലേറ്റ് ആവും എന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ട് മണിക്കൂര്‍ നാലായി. സാധനം മേടിച്ചോ കാശ് വന്നിട്ട് തരാം എന്ന് പറഞ്ഞു. എന്റെ കാശ് പോവുമോ ആവോ" ഷിയാസ് .
മനോജിന്റെ മൊബൈല്‍ ശബ്ദിച്ചു.  എസ് എം എസ് ഫ്രം നിഖില്‍ സ് ഫ്രണ്ട് . "നിഖില്‍ ഉണ്ടോ അവിടെ? വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ "

"ഇനി ചാലകുടി വേറെ വല്ലയിടതെക്കും മാറ്റിയോ ആവോ? " വിജീഷിന്റെ ചളു തമാശ
"അതിനു അവന്റെ  ബൈക്ക് പുറത്തുണ്ടല്ലോ " മനോജ് ചോദിച്ചൂ. 
"അവന്‍ എന്റെ ചുവന്ന മൂരിക്കുട്ടന്‍ ആയാണ് പോയിട്ടുള്ളത് "

 അവസാനം ബസ്സില്‍ കയറിയ ആളിന്റെ പൂര്‍ത്തിയാകാത്ത വാക്കുകളുടെ അവസാനം അവന്റെ കാതുകളില്‍ മുഴങ്ങുന്നതായി അവനു തോന്നി...
"അപ്പുറത്ത് ഒരു ഹെല്‍മെറ്റ്‌ കിടക്കുന്നുണ്ട്... ഒരു ചുവന്ന  ..."
  

Saturday, May 19, 2012

കണ്ണട വെച്ച യുവാക്കളിലൂടെ കലൂര്‍ സ്റ്റേഡിയത്തിലെ നല്ല നടപ്പ്


അപ്പൊ ശരി , നാളെ  കാലത്ത്  5: 30 നു 
അത്രേം നേരത്തെ?
എന്നാല്‍ ശരി , ഒരു 5:45 നു എങ്കില്‍ എഴുന്നെറ്റാലെ ആറിനു അവിടെ എത്തൂ.
ശരി ശരി.
അപ്പൊ പോയാലെ കാര്യമുള്ളടെയ്‌...
ഗുഡ് നൈറ്റ്‌ .

കാലത്ത് ആറു മണി.
ഹോ. എന്തോരം ആളാ അല്ലേടാ ..
ഹ്മം..

ഡീ  കണ്ടോ , ഇന്നലെ അപ്പ്രത്തെ വീട്ടില്‍ രാത്രി ഒരു മണിക്കാ കാര്‍ വന്നത് ..
ഹോ.. എന്നാ പറയാനാ ചേച്ചീ.. ഇന്നലെ അതിയാന്‍ നേരത്തെ വന്നപ്പോ ഞങ്ങള്‍ നേരത്തെ ഉറങ്ങി. 
അതെയോ 
അല്ല, വേറെ എന്തേലും കണ്ടാ...
ദാ, വരണ കണ്ടാ ഒരു ചെക്കന്‍, അവന്റെ പോലെ ഒരുത്തന്‍ അതില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. 

മോനെ, വരണ കണ്ടെടാ.. 
ഈ മല്ലു ആന്റി എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ ഇതാണ്. 
കൊള്ളാലേ... 
അതിന്റെ പുറകില്‍ ഓടി വരുന്ന വെള്ള ടീ ഷര്‍ട്ട്‌  ഇട്ട പെങ്കൊച്ചിനെ കണ്ടാ...

കാലത്ത് എഴുന്നേറ്റ് വരും 
നെഞ്ചതോട്ടു നോക്കുന്നത് കണ്ടാല്‍ എടുത്തു പറിച്ചോണ്ട് പോണ പോലെയാ..
കൊതിക്കട്ടെ, ഒന്ന് 
ചിരിച്ചെന്നു വരുത്തിയേക്കാം 
ഒപ്പമുള്ളവന്‍ കൊള്ളാം.

ഡാ,  പുറകില്‍ വരുന്നത് ലവളുടെ അച്ഛനും സുഹൃത്തുക്കളും ആണോ?
കലിപ്പ് നോട്ടം? 
ഫയല്‍വാന്റെ പോലെയാ നടപ്പ്. 

എന്ത് പറയാനാ, 
രണ്ടാമത്തെ അറ്റാക്ക്‌ കൂടെ വന്നപ്പോള്‍ ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞതാ 
പിന്നെ, പ്രമേഹോം, ഷുഗറും പോലെ സമ്പാദ്യം വേറേം ഉണ്ട് 
ഇപ്പോഴത്തെ പിള്ളേരൊക്കെ ഭയങ്കര ഫിട്നെസ്സ് കോണ്‍ഷ്യസ് ആണ് .
ആ വരുന്ന കൂട്ടത്തിലെ എന്റെ അയല്‍വാസിക്ക്‌  രണ്ടു കുട്ട്യോളും ഭാര്യേം ഉണ്ട് 
കണ്ടാ പറയൂല അല്ലെ?

ഈ രൂപയുടെ മൂല്യം കുറയുകയാണല്ലോ...
ഒക്കെ റിസെഷന്റെ ഭാഗമല്ലേ...
കേരളത്തില്‍ എന്ത് ഉണ്ട നടക്കാനാ.
എന്നും ഹര്‍ത്താലും തടയലും 
നമ്മള്‍ ഐ ടി യില്‍ ആയതു ഭാഗ്യം
ഈ മുതുക്കന്മാരുടെ പുറകില്‍ 
ഇയര്‍ ഫോണ്‍ തിരുകി 
ഒരുത്തി വരാറുണ്ടല്ലോ എന്നും 
ഹ്മം..വരുന്നുണ്ട്. 
പാപ്പാന്‍‌ എവിടെ പോയോ ആവോ? 

ഒരു ചിരി.
ഒരാള്‍ ഇന്നലെ വന്നത് ഔടി കാറിലായിരുന്നു 
മറ്റെയാള്‍ ഇന്ന് പ്രാഡോ
പുറകില വരുന്ന പുതിയ പിള്ളേരെ എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ...

ഇന്ന് ഒരു റൌണ്ട് മതീടാ...നിര്‍ത്താം
അപ്പൊ, ശരിക്കും നമ്മളെ പോലെ 
ശരിക്കും ആളുകള്‍ ഇവിടെ നടക്കാന്‍ വരുന്നില്ലേ?
അതെ, നമ്മളെ പോലെ ആരോഗ്യ ശ്രദ്ധയുള്ള ആളുകള്‍ ഒരു പാടുണ്ട്. 
നീയാ കണ്ണട ഒന്ന് ഊരി നോക്ക്... അപ്പൊ കാണാം. 
ശര്യാലെ , എല്ലാരും ആരോഗ്യത്തില്‍ എത്ര മാത്രം ശ്രദ്ധിക്കുന്നവര്‍ ...

Monday, May 14, 2012

എനിക്ക് പേടിയാണ് ...

നിലാവില്‍, അകലെ കാണുന്ന
ചേമ്പിന്റെ പച്ചയിലകള്‍ കണ്ട്,
"ചേമ്പും കണ്ണി"
എന്ന സാങ്കല്പിക പിശാചിനെ പേടിച്ചത്
മാമുണ്ണാത്ത ദിവസങ്ങളില്‍...
തണ്ടും മുണ്ടും തണ്ടും മുണ്ടും
എന്ന് കൊട്ടി തിറേം പൂതനും വരുമ്പോ
വാതിലിനു പുറകില്‍ ആയിരുന്നു.
കൈകോട്ടു കളയ്ക്ക്  പോയിരുന്ന സുബ്രേട്ടന് 
പിള്ളേരെ പിടുത്തക്കാരന്റെ മുഖമായിരുന്നു.
നായാടി ബാലനും ഭാര്യയും
തണ്ടാനേ, എന്ന് വിളിച്ചു മുറ്റത്ത്‌ വരുമ്പോഴേക്കും
അവരുടെ ഭാണ്ഡത്തില്‍ ഉറങ്ങുന്ന കുട്ടിയെ
തട്ടി കൊണ്ട് വരുന്നതാണ് എന്ന് കരുതി
അച്ചാച്ചന്റെ മുണ്ടിന്‍  തുമ്പില്‍ തൂങ്ങിയിരുന്നു.
പാതിരാത്രി, അമ്പല പറമ്പിലെ
നാടക - ഗാനമേളാദികള്‍ കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോള്‍ 
മണ്ണാന്റെ പറമ്പിലെ
വളവിലെ പറങ്കി മാവില്‍ താമസിക്കുന്ന
ഹനുമാന്‍ കാണാതിരിക്കാന്‍
കണ്ണടച്ച് എത്ര ഓട്ടങ്ങള്‍.
മൂക്കില്‍ പാലപൂവിന്റെ മണം
എപ്പോഴും സംശയാസ്പദമായി
സര്‍ക്കീട്ട് നടത്തി കൊണ്ടിരുന്നു.
വയലുകള്‍ക്കപ്പുറത്തെ
തെങ്ങിന്‍ തോപ്പില്‍  
ആത്മഹത്യ ചെയ്ത പെണ്ണ്
പുറകില്‍ വരുന്ന ചിലമ്പൊലികള്‍  കാതോര്‍ത്തു
തിരിഞ്ഞു നോക്കി നടന്നിരുന്നത്.
പാമ്പനാളം കാണാന്‍ പോകുമ്പോള്‍
മുടിയഴിച്ച് തുള്ളുന്ന പെണ്ണുങ്ങളുടെ മുലകള്‍
നോക്കാതിരിക്കാന്‍ മനപൂര്‍വം ശ്രമിക്കുന്നത്. 

പോകെ... പോകെ...
വിശപ്പിന്റെ വളര്ച്ചകളില്‍ "ചേമ്പും കണ്ണി" യെ വേരോടെ പറിച്ചെറിഞ്ഞു.
തണ്ടും മുണ്ടും കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍,
തലയില്‍ ലഹരി പറത്തി കൈ ഉയര്‍ത്തി താളമിട്ടു.
തലയില്‍ മുണ്ടിട്ട്, ഹനുമാനെ പോലെ മാവില്‍ നിന്നും ചാടി കൂട്ടുകാരെ പേടിപ്പിച്ചു.
തുള്ളിയവളുടെ മുലകളുടെ സൌന്ദര്യം കണ്ണില്‍ നിറഞ്ഞപ്പോള്‍,
പാലപൂവിന്റെ മണമുള്ളവളെ സ്വപ്നത്തില്‍ ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു.
പിന്തുടര്‍ന്ന ചിലമ്പൊലികള്‍ കേള്‍ക്കാതെയായി. 

പക്ഷെ,
അന്നും ഇന്നും, 
അക്ഷരങ്ങള്‍ ഉരുണ്ടു കൂടാതിരിക്കുമ്പോള്‍,
വാക്കുകള്‍ പെയ്യാതിരിക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് പേടിയാണ് ...
ഞാന്‍ ഞാനല്ലാതാകുമോ എന്ന പേടി...
വരണ്ടു വരണ്ട്... മരിച്ചു പോകുമോ എന്ന പേടി...

Monday, April 30, 2012

ഞാന്‍, നീ മാത്രമാണെന്ന്..

ചില കവിതകള്‍ അങ്ങനെയാണ്... വായിച്ചു കഴിഞ്ഞാലും നമ്മള്‍ വേട്ടയാടപ്പെടും. അങ്ങനെയാണ് എനിക്ക് നന്ദിതയുടെ കവിതകളും. കവിതകള്‍ മാത്രമല്ല അവരുടെ നിഗൂഡതയാര്‍ന്ന മരണവും ഒരു പക്ഷെ അതിനു കാരണമായിരിക്കാം. അങ്ങനെ ഭ്രാന്തു പിടിച്ച് ഒരു അവസ്ഥയില്‍ ആണ് ഇങ്ങനെ ഒന്ന് മനസ്സില്‍ കടന്നു വന്നത്. അതൊരിക്കലും കഥ പോലെ സംഭാഷണത്തിലൂടെ ആകരുതെന്നും പലപ്പോഴും ബിംബങ്ങലാലും, ചിലപ്പോഴൊക്കെ ശബ്ധങ്ങളാലും വേണമെന്ന് കരുതി. ഒരു കവിത പോലെ, ഓരോരുത്തരും വായിക്കുമ്പോഴും / കാണുമ്പോഴും അവരുടെ ഉള്ളില്‍ വിത്യസ്തമായ ആഖ്യാനങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകട്ടെ എന്ന് കരുതി. പരാധീനതകളാലും പരിമിതികളാലും കാരണം അതില്‍ എത്രത്തോളം വിജയിച്ചു എന്നറിയില്ല.

മുഴുവന്‍ ശബ്ദത്തോടെ കാണുമല്ലോ.




http://www.youtube.com/watch?v=HNIlCKaQbRo

Friday, March 16, 2012

ചിരികള്‍

ആര് പറഞ്ഞു,
ചിരികള്‍ക്കെല്ലാം ഒരു നിറവും മണവും ആണെന്ന് ?
അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ചിരികള്‍ക്ക് മണം, മനം , മാനം എന്നിവ ഉണ്ടോ?
ഒരു നൂലിന്റെ മറവില്‍ ഓന്തിന്റെ മച്ചുനന്‍മാര്‍ ആണവര്‍...


ആദ്യം തേനൂറുന്ന പുഞ്ചിരി.
എന്നിലൊരു ആകാശ ഗോപുരം ഉണ്ട്
അതില്‍ കയറി
മുകളില്‍ നിന്നും ചാടാം
ഒരുമിച്ചു ഒന്നുമില്ലായ്മയുടെ താഴ്വരയിലേക്ക് ...
ചിരിക്കു ക്ഷണിക്കാനും അറിയാം.
ചുണ്ടില്‍ മധുരം ഉണ്ടെങ്കില്‍
ചിരികള്‍ ഉറുമ്പ് കൊണ്ട് പോകില്ലേ എന്ന ചീള് തമാശ കേട്ടാല്‍
ഏതു കാമുകി ചിരിക്കാനാണ്?
ആകെ കിട്ടുന്നത് ഇച്ചിരി സമയം ആണ്.
(ഡബിള്‍ മീനിംഗ് ചിരി)
ലാല്‍ ബാഗിലെ ഒഴിഞ്ഞ മൂലയില്‍
ഞങ്ങളെ കണ്ടപ്പോള്‍ ആക്കിയ ചിരി.
ഫ്ലാറ്റില്‍ ലേഡീസ് പെര്‍ഫ്യൂം മണത്ത ദിവസങ്ങളില്‍
സഹമുറിയന്മാരുടെ "അളിയാ " ചിരി .



ഇടവേള (വേല )


എം ജീ റോഡിലെ തിരക്കില്‍,
വേറൊരു ചിരിയുമായി ആ ചിരി പോകുന്ന കണ്ടപ്പോള്‍
ഒരു ജാതി ഊമ്പിയ ചിരി ഇസ്റ്റാ എന്ന് തൃശ്ശൂര്‍ ട്യൂണില്‍ ഒരു കാറ്റ്...

Tuesday, January 10, 2012

വെറും കണ്ണാടികള്‍

വാക്കുകള്‍ ചേര്‍ത്ത് വെച്ചു
കണ്ണാടി ഉണ്ടാക്കുമ്പോള്‍,
പലപ്പോഴും,
ചുവന്ന ഇങ്കുലാബ് പഴങ്ങള്‍ വിടരുന്ന മരങ്ങളുടെ
പശ്ചാത്തലത്തില്‍
കോരനും നീലിയും പ്രതിഫലിക്കാറുണ്ട്.
കടലാസിനും പേനക്കും ഇടയില്‍
"മനുഷ്യന്‍" എന്നലറി,
പൊട്ടാതെ കുതറി മാറി.

ഋതുപകര്ച്ചകളില്‍
ഋജുരേഖീയമായവ
വീഞ്ഞും അപ്പവുമായി
ഓര്‍മകളില്‍ പുനര്‍ജനിചില്ലെങ്കിലും,
അവിടുത്തെ രാജ്യത്തില്‍ കയറ്റിയില്ലെങ്കിലും,
അടിയന്റെ കണ്ണാടികള്‍ക്ക് പേര് വേണ്ട.
ചുവന്ന പഴങ്ങളുടെ പശ്ചാതലത്തില്‍
കോരനും നീലിയും ഞാനും
പ്രതിഫലിക്കുന്ന കണ്ണാടികള്‍.
അവ വെറും കണ്ണാടികള്‍.
ആമേന്‍.


ലേബല്‍: കവിതയുമല്ല. കരിയിലയുമല്ല. പുസ്തകം മേടിക്കാന്‍ പോയപ്പോള്‍, "ദളിത് , പെണ്ണെഴുത്ത്‌ " എന്നെഴുതി ചില പുസ്തകങ്ങളെ വര്‍ഗീകരിച്ചു വില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ തോന്നിയത്. അഭിപ്രായം തികച്ചും വൈയക്തികം.

Tuesday, January 3, 2012

മഴവില്ല്

( പൂമുഖം )
ഉമ്മറത്ത്‌ ഞാന്‍ മലര്‍ന്നു കിടക്കുന്നു
അരികില്‍ രജനീഷിന്റെ പുസ്തകങ്ങള്‍ കമിഴ്ന്നു കിടക്കുന്നു.
മനസ്സിന്റെ തെരുവില്‍ ഉടയാടകളില്ലാതെ സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും
ചില വാക്കുകള്‍ ചിന്തകളില്‍ ആടിയുലഞ്ഞ്
ഉദ്ധരിച്ച ലിന്ഗങ്ങള്‍ പോലെ നില്‍ക്കുന്നു.

( നടുമുറ്റം )
മുഖം മൂടിയുള്ള രാത്രികളില്‍ നിന്നും
ഉലഞ്ഞു വീണ വയലറ്റ് നിറമുള്ള സാരിയുടെ മാദകത്വം കലര്‍ന്ന വര.
നിന്റെയൊരു ചുംബനതിലേക്ക്,
പുലരിയിലൊരു പിന്ഗലവര്‍ണശലഭമായ്
പുനര്‍ ജനിക്കേണ്ടിയിരുന്ന വര.
മാംസ ഭാഗങ്ങളുടെ ഓരോ കോണുകളും
മനപാഠമാക്കി, മടങ്ങി വരുന്ന വര.
"ഭൂത (കാല) " കിണറില്‍ നിന്നും
ഇന്‍ഡിഗോ നിറം പേറി പറന്നു പോകുന്ന വര.
ഏകാന്തതയുടെ നീല നിറവും
പ്രതീക്ഷയുടെ പച്ച നിറവും പൂശി
വിരഹത്തിന്റെ താപോന്നതിയില്‍ മായുന്ന മഞ്ഞവരയുടെ വേരുകള്‍.
മാടപ്രാവുകളുടെ ചിറകുകള്‍ അരിഞ്ഞപ്പോള്‍
ഉതിര്‍ന്ന ചോരയില്‍ കുതിരുന്ന
ചേരികളുടെ ചുവന്ന വര.
ശൂന്യതയില്‍ അലിഞ്ഞു ചേരുന്ന
പല വരകള്‍ ഒരു വില്ല് പോലെ
വളഞ്ഞു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍
വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ചിലര്‍ കൂകിയാര്‍ക്കുന്നു,
മഴവില്ല്.
------------------


ഇനി /ഇത് വായിക്കേണ്ടതില്ല :

(പിന്നാമ്പുറം)
കരിങ്കല്‍ മലകള്ക്കപ്പുറത്തു നിന്നും എത്തി നോക്കുന്നവര്‍ ,
വെളുത്ത വസ്ത്രം പുതച്ചവര്‍,
കണ്ണടച്ച് സ്വയം ഭോഗം ചെയ്യുന്നവര്‍
ഇത് വല്ലതും അറിയുന്നുണ്ടോ?
അവര്‍ ഇപ്പോഴും,
പകലിന്റെ തെരുവുകളില്‍
മഴവില്ലുകള്‍ നോക്കി നടന്നവരെ/നടക്കുന്നവരെ പേടിക്കുന്നു.
അകലെയെവിടെയോ വിശുദ്ധ മണികള്‍ മുഴങ്ങുന്നു.


Label: തല്ലരുത് :)