Wednesday, July 13, 2016

അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന ചിലത്

അതൊരു പുതിയ സ്ഥലം ആയിരുന്നു… വേറെ എവിടെയോ …
ഏക്കറുകളോളം പരന്നു കിടക്കുന്നത്. മനോഹരമായി വെട്ടി നിരത്തിയ പുല്ലുകൾ. അതിനിടയിൽ കാറ്റാടി പോലെയുള്ള മരങ്ങൾ. അതിനു ചുവട്ടിൽ ഉയരം കൂടിയ കസേരകളും മേശകളും . അതിന്റെ ഒരു ഭാഗത്ത്‌ സെമിത്തേരി ആയിരുന്നു. മറ്റൊരു തരത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ ആ കോഫി ഷോപ്പ് ഡിസൈൻ ചെയ്തിരിക്കുന്നത് ഒരു സെമിത്തേരിയിൽ തന്നെ ആണ് .
ഞാനും എന്റെ സഹപ്രവർത്തകയും കൂടി പുതിയതായി ഇറങ്ങാൻ പോകുന്ന ഒരു ബർഗർന്റെ ബ്രാൻഡ്‌ ലോഞ്ച് കോണ്‍സെപ്റ്റ് ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ കോഫി കുടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവിടെ ആളുകളുടെ ശവമടക്ക് നടക്കുകയും അത് കഴിഞ്ഞു അവരുടെ ബന്ധുക്കൾ ആ മരങ്ങളുടെ അടിയിൽ കസേരകളിൽ ഇരുന്നു കോഫീ കുടിക്കുകയും തിരിച്ചുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ ക്രേസി ആയിട്ടുള്ള പല ഐഡിയകളും പറയുകയും ചിരിക്കുകയും ചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോൾ ഞങ്ങള്ക്ക് പരിചയമുള്ള ഒരു സെലെബ്രിടി അവിടെ വന്നു. അയാളോട് ഞങ്ങൾ ഹായ് പറയുകയും എന്താണ് പുതിയ പരിപാടികൾ എന്ന് ഞങ്ങളോട് തിരിച്ചു ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നിട്ട് അദ്ധേഹത്തിന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ കൂടെ അടുത്ത മരച്ചുവട്ടിലേക്ക് പോയി.
ഞാൻ അവളോട്‌ പറഞ്ഞു “ ഒരു കിടിലം ഐഡിയ ഉണ്ട് ”
അവൾ ആകാംക്ഷ ഒരു ചിരിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു ചോദിച്ചു “what’s that Holy shit?’
അവൾ ഉറക്കെയുള്ള ചിരിയോടെ, “what?”

അവൾ പറഞ്ഞു “ ആ സെലെബ്രിടി യോട് ഞാൻ സംസാരിച്ചു . അയാൾക്ക്‌ ഐഡിയ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു . ഞാൻ അപ്പൊ തന്നെ ക്ലയന്റ് നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു . സെലെബ്രിടി ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അയാള് ഓക്കേ പറഞ്ഞു ”

“ബർഗർന്റെ പരസ്യം നമ്മള്ക്ക് ഇയാളെ വെച്ച് ചെയ്താലോ ? “
“ബണ്ണുകളുടെ ഇടയിൽ patty ആയി നമ്മള്ക്കിയാളെ വെയ്ക്കാം . മഞ്ഞയും പച്ചയും ചുവപ്പും ഒക്കെ ഉള്ള ഒരു കൊസ്റ്യുംസ് ഒക്കെ ഇട്ട് അയാളെ അതിനിടയിൽ വെച്ചാൽ മതി ”
“ waw, അത് തകർക്കും . എനിക്ക് നല്ല കിടിലൻ ലൈൻസ് ഉം വരുന്നുണ്ട് . അത് വിഷ്വലൈസ് ചെയ്യാൻ തന്നെ എന്ത് കിടിലം ആണ് .”
“ഒരു മിനിറ്റ് ഒരു റഫ് സ്കെട്ച് ഞാൻ ഇപ്പൊ ശര്യാക്കാം ” ഞാൻ എന്റെ സ്ക്രിബ്ബ്ലിംഗ് പാഡ് ഇൽ അത് വരക്കാൻ തുടങ്ങി.
അവള്ക്കൊരു കാൾ വന്നപ്പോൾ അതെടുത്തു സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടക്കാൻ തുടങ്ങി.
വരയ്ക്കുന്നതിനിടയിൽ , കുറച്ചപ്പുറത്ത്‌ ഒരു വൃദ്ധ ദമ്പതികൾ കല്ലറകൾക്കിടയിൽ നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു . അവർ അങ്ങോട്ട്‌ തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നതിനാൽ മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല . വേഷവിധാനത്തിൽ നിന്നും ശരീരഭാഷയിൽ നിന്നും അവർ വൃദ്ധർ ആണ് എന്ന് ഞാൻ ഊഹിചെടുത്തതാണ്. തല സാരി കൊണ്ട് മൂടിയ ആ സ്ത്രീ ഇടയ്ക്കിടക്ക് അയാളുടെ കൈകളിൽ അമർത്തി പിടിക്കുന്നത്‌ കാണാമായിരുന്നു .
കുറച്ചു നേരം അവർ അങ്ങിനെ നിന്ന ശേഷം തിരിച്ചു വരികയും , ഞങ്ങളുടെ അപ്പുറത്തെ മരചുവട്ടിൽ സംസാരിച്ചിരുന്ന ആളുകളോട് എന്തോ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു . പ്രായത്തിൽ നിന്നും, മുഖ സാദ്രിശ്യങ്ങൾ കൊണ്ടും , അവരുടെ മക്കളും മരുമക്കളും ആവും എന്ന് ഞാൻ (വീണ്ടും) ഊഹിച്ചു. മൂന്നു ആണുങ്ങളും രണ്ടു പെണ്ണുങ്ങളും . ഇത്തിരി നേരത്തെ സംസാരത്തിന് ശേഷം അതിലൊരുവൻ കോഫിഷോപിന്റെ (സെമിത്തെരിയുടെയും) ഉടമസ്ഥൻ ഇരിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് പോയി . അവിടെ മാത്രം തീരെ ഉയരം കുറഞ്ഞ കസേരകൾ ആയിരുന്നു . അതിലൊന്നിൽ ഇരുന്നിരുന്ന ഉടമസ്ഥനോട് അയാള് എന്തോ പറയുകയും അയാള് തലയാട്ടുകയും ചെയ്തു. അതിനുശേഷം ബലിഷ്ടരായ രണ്ടു മധ്യവയസ്കർ പ്രത്യക്ഷപെട്ടു. ഒരാളുടെ കൈയ്യിൽ ഒരു കൈക്കോട്ടും, മറ്റൊരാളുടെ കൈയ്യിൽ ഒരു കമ്പിപാരയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ വന്നയാളുടെ കൂടെ തിരികെ പോന്നു.
വൃദ്ധദമ്പതികളും മരത്തിനു ചുവട്ടിൽ ഇരുന്ന സംഘവും ഉടമസ്ഥന്റെ രണ്ടു ആളുകളും കൂടെ സെമിത്തേരിയുടെ അറ്റത്തേക്ക് നടന്നു.
”sorry man , ബോറടിച്ചോ ” അവൾ ഫോണ്‍ വെച്ച് കൊണ്ട് കസേരയിൽ ഇരുന്നു.
ഞാനിപ്പോ വരാം എന്ന് പറഞ്ഞു ഞാൻ ആ സംഘത്തിന്റെ പിന്നാലെ നടന്നു .
അവിടെ നിറച്ചും മരങ്ങൾ ആണ്. മനോഹരമായ ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷം . പുതിയ മൃതദേഹങ്ങൾ വരുമ്പോൾ മരങ്ങൾ വെട്ടുകയും കല്ലറകൾ പണിയുകയും ചെയ്യുന്നു. അവസാനമായി അടക്കം ചെയ്തെന്നു തോന്നിപ്പിച്ച ഒരു കല്ലറയുടെ അടുക്കൽ അവർ നിന്നു. അതിനപ്പുറത്ത് രണ്ടു പുതിയ കല്ലറകളുടെ മുകൾ ഭാഗം തുറന്നു കിടന്നിരുന്നു.
ഞാൻ സംഘത്തിൽ ഒരാളെ പോലെ നിന്നു. വൃദ്ധദമ്പതികൾ കെട്ടി പിടിച്ചു നിസന്ഗമായ ഭാവത്തോടെ മക്കളുടെയും മരുമക്കളുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. രണ്ടുപേരും ആ കല്ലറകളിൽ ഇറങ്ങി കിടന്നു.
ഉടമസ്ഥന്റെ ആളുകൾ, കല്ലറയുടെ തല ഭാഗത്ത്‌ നില്ക്കുന്നു. അവരുടെ കൈയ്യിൽ കല്ലറ മൂടാനുള്ള വലിയ കല്ലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു തിരക്കും ഇല്ലാത്തവരെ പോലെ ഒരു ഭാവവിത്യാസവുമില്ലാതെ ഏതോ ഒരു കല്പന പ്രതീക്ഷിചിട്ടെന്നപോലെ അവർ നിന്നു.
വൃദ്ധ കിടന്നയുടനെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു. കണ്ണുനീരൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ ചുണ്ടുകളിൽ വിടരാൻ വെമ്ബുന്നൊരു പുഞ്ചിരിയും.
വൃദ്ധന് ഷർട്ട്‌ ഇടുന്നത് ഇഷ്ടമില്ലായിരുന്നിരിക്കും (വീണ്ടും ഊഹം ) അയാള് ഷർട്ട്‌ അഴിച്ചു വെച്ച് കയ്യില്ലാതൊരു ബനിയൻ മാത്രമാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. കിടന്നിരുന്ന അയാള് എന്നെ തല കൊണ്ട് മാടി വിളിച്ചു. ആ ഷർട്ട്‌ ന്റെ പോക്കറ്റ്‌ ഇൽ ഉള്ളത് എടുത്തു കൊടുക്കാൻ പറഞ്ഞു. അതിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കെട്ട് വെള്ള കാജാ ബീഡിയും ആയിരത്തിന്റെ ഒരു നോട്ടും ഞാൻ എടുത്തു കൊടുത്തു. കാലിനു മുട്ടിനു താഴെ ചൊറിയുന്നുന്ടെന്നു പറഞ്ഞു . ഞാൻ ചൊറിഞ്ഞു കൊടുത്തു. അയാള് കാജാ ബീഡിയും ആയിരത്തിന്റെ നോട്ടും നെഞ്ചോടു ചേർത്ത് വെച്ചു. കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ആ സമയം വരാൻ കാത്തു നില്ക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കും വിധം പുറകിൽ നിന്നവർ രണ്ടു കല്ലറകളുടെയും മുകൾ ഭാഗം അവരുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കല്ലുകൾ കൊണ്ട് മൂടി. അത് കാണാൻ സാധിക്കില്ലെന്ന പോലെ ഞാൻ തിരിച്ചു നടന്നു.
ശ്വാസം കിട്ടാതെ അവരുടെ കൈ കാലുകൾ പിടയ്ക്കുന്നതിന്റെ ദ്രശ്യങ്ങൾ എന്റെ മനസ്സിൽ മിന്നി മറഞ്ഞു. സിനിമയിലാണെങ്കിൽ ആ മരങ്ങളുടെ ഇടയിൽ നിന്നും ഒരു കൂട്ടം കാക്കകൾ പറന്നു പോയേനെ.
ഞാനിരുന്ന മരച്ചുവട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. അവൾ ഫോണിൽ clash of clans (game) ന്റെ യുദ്ധത്തിൽ ആയിരുന്നു. ഞാൻ വന്നതും അവൾ യുദ്ധം നിർത്തി , തല ഉയർത്തി “എന്തായിരുന്നു അവിടെ ?’ എന്ന cliche ചോദ്യം ചോദിച്ചില്ല .
ഞാൻ കോഫി ഒരു സിപ് കുടിചിട്ട്, ” അല്ലെങ്കിലും നീ ഒടുക്കത്തെ സ്പീഡ് അല്ലെ”
വൃദ്ധദമ്പതികളുടെ ബന്ധുക്കൾ അപ്പുറത്തെ അവരുടെ കസേരകളിൽ ഇരുന്നു ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തത് പോലെ കോഫി കുടിക്കുകയും സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കുറച്ചു നേരം കൂടെ ഞങ്ങൾ അവിടിരുന്ന ശേഷം ബിൽ കൊടുക്കാനായി ഉടമസ്ഥൻ ഇരിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി. അപ്പോഴാണ്‌ അടുത്തുള്ള ഒരു കെട്ടിടം ശ്രദ്ധിച്ചത്.
‘അതെന്താണ് ?’ ഞാൻ അയാളോട് ചോദിച്ചു.
“വരൂ, കാണിച്ചു തരാം. ”
വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ ഒരു ഹാൾ. അതിൽ നിറയെ വഴി കണ്ടുപിടിക്കാനുള്ള puzzle പോലെ, ഇടുങ്ങിയ ഒരാൾക്ക്‌ കഷ്ടിച്ച് ഇരുന്നും ചരിഞ്ഞും ഒക്കെ കടന്നു പോകാൻ പറ്റിയ എന്നാൽ നിറയെ സുഷിരങ്ങൾ ഉള്ള ഇടുങ്ങിയ വഴികൾ . വളഞ്ഞും ഉള്ളിലൂടെ കടന്നും ഒക്കെ പോകുന്ന ആ വിത്യസ്തമായ വഴികൾ അവസാനം എത്തുന്നത്‌ ഒരാൾക്ക്‌ ശരിക്കും നിവര്ന്നു നില്കാൻ പാകത്തിലുള്ള ഒരു ഭാഗത്താണ്.
ഉടമസ്ഥൻ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു.” കുട്ടികളെ വളർത്തുന്ന സ്ഥലമാണ് . ഒരു ബാച്ച് ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞു. അടുത്ത ബാച്ച് നാളെ തുടങ്ങും. ഇന്ന് അവധിയാണ്.”
നന്ദിസൂചകമായി അയാളോട് തലയാട്ടി കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ അവിടെ നിന്നിറങ്ങി.
മരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഭാഗത്തിന്റെ എതിർ വശത്തേക്ക് ഞാനും അവളും നടന്നു . അവിടെയാണ് കോഫി ഷോപ്പ് ന്റെ മുൻഭാഗം. പാർക്കിംഗ് ഇൽ നിന്നും അവൾ കാർ എടുത്തു വരുമ്പോഴേക്കും ഞാൻ ഒരു സിഗരെറ്റെടുത്ത്‌ വലിച്ചു തുടങ്ങി.
നീണ്ടു കിടക്കുന്ന റോഡുകളിലെ ഏതോ ട്രാഫിക്കിൽ കുരുങ്ങി കിടക്കുന്ന ഒരു ഹോണ്‍ ശബ്ദതിനുള്ളിലേക്ക് ഞങ്ങളുടെ കാർ കയറി അപ്രത്യക്ഷമായി.