Sunday, August 28, 2011

ശിലായുഗ നക്ഷത്രങ്ങള്‍

ഇന്നലെ പഴയ പുസ്തകങ്ങള്‍ വെറുതെ തപ്പി നോക്കിയപ്പോള്‍ നാലായി മടക്കിയ ഒരു കടലാസ്. അതൊരു കഥ ആയിരുന്നു. പത്തു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്പെഴുതിയത്. ബ്ലോഗും, ഫേസ് ബുക്ക്‌ ഉം ഒക്കെ പ്രചാരത്തില്‍ വരുന്നതിന്നും മുന്‍പേ. അന്നത്തെ ഒരു പതിനെട്ടു വയസ്സുകാരന്‍ എഴുതിയ കഥ. ഇപ്പോള്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ ഒരു കൌതുകം ഉണ്ട് അതിനോട്. എഴുത്തിന്റെ നിലവാരങ്ങള്‍ ഒന്നും നോക്കിയല്ല. ഒരു പാട് കുറവുകളും ഇന്ന് എനിക്കതില്‍ കാണാം എങ്കിലും, ഒരു തെറ്റ് പോലും തിരുത്താതെ തന്നെ പോസ്റ്റി . :)

ശിലായുഗ നക്ഷത്രങ്ങള്‍

നിലാവ് പോലുമില്ലാത്ത രാത്രി ... സമയം 11 ആവാറായി.കേവലം ഔപചാരികതയുടെ ചാറലുമായി നിന്ന മഴ മര്യാദയുടെ അതിരുകള്‍ കടന്നു തിമിര്‍ത്തു പെയ്യുന്നു. വീട്ടുകാരുറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവും. എങ്കിലും പഴയ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തെ പഴകിയ വാതില്‍ തുറക്കുമ്പോള്‍ എല്ലാവരും അറിയും. കാലത്ത് തന്നെ ഉപദേശങ്ങള്‍ തുടങ്ങും.

"ആയുസെത്താതെ മരിക്കേണ്ടി വരും മോനെ" ,
"അവനവന്റെ കാര്യം നോക്കി നടന്നാല്‍ മതിയില്ലെടാ... ? " എന്നിവയൊക്കെ അതിലെ ചില ശകലങ്ങള്‍ മാത്രം.
മറിച്ചു ഒന്നും പറയാറില്ല. സമൂഹത്തെ സംബധിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളില്‍ ഇടപെടുന്നത് ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ആപത്തു വിളിച്ചു വരുത്തല്‍ ആണെന്നാണ്‌ അവര്‍ പറയുന്നത്.
എല്ലാവരും ജനസേവകര്‍ എങ്കില്‍ എന്തിനീ രക്ത സാക്ഷികള്‍?
അധികാരം മനുഷ്യനെ മത്തു പിടിപ്പിക്കുന്നു... മദ്യവും.
അതില്‍ നിന്നും രക്തം ചിന്തുന്നു.... നിലവിളികള്‍...
അമ്മയുടെ, സഹോദരിയുടെ, ഭാര്യയുടെ, സഹോദരന്റെ ... ചിലപ്പോള്‍ ആരുമറിയാതെ ഒരു കാമുകിയുടെയും കണ്ണ് നീര്‍ തുള്ളികള്‍.

നേരം വെളുത്തുവോ ഇത്ര വേഗം. ചിന്തകളുടെ കാട്ടില്‍ കയറിയപ്പോള്‍ ഉറക്കം വന്നു ആക്രമിച്ചതറിഞ്ഞില്ല. വായില്‍ ടൂത്ത് ബ്രഷുമായി , സോപ്പ് പെട്ടിയെടുത്തു കുളകടവിലേക്ക് നടന്നു.
"ഇന്നലത്തെ പ്രകടനം എന്തിനായിരുന്നൂടാ ... രഞ്ജിത്തെ ..?
? "
പടിഞ്ഞാറേതിലെ ശാരദേച്ചിയാണ് . അലക്ക് കഴിഞ്ഞു , അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങളുമായി വരുന്ന ശാരദേച്ചിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
"മിനിഞ്ഞാന്ന് കണ്ണൂര്‍ ഞങ്ങളുടെ പ്രവര്‍ത്തകനെ കൊന്നു. "
"അതെയോ.. " ശാരദേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവ വ്യത്യാസവുമില്ലാതെ കടന്നു പോകുമ്പോള്‍ തമാശ രൂപേണ ഇത്രയും കൂടെ പറഞ്ഞു .
"ഇപ്പോഴും സ്കോറിംഗ് കൂടുതല്‍ നിങ്ങള്‍ തന്നെ ആണല്ലോ ... "

സഹജീവിയുടെ മരണം പോലും തമാശയാകുന്നു. നമ്മളൊക്കെ കല്ലുകള്‍ ആയി മാറിതുടങ്ങിയോ? കുറെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിയുമ്പോള്‍ ഇവിടുത്തെ മനുഷ്യര്‍ മുഴുവന്‍ കല്ലുകളായി മാറും. ഒരു ഉത്തരാധുനിക ശിലായുഗം. ചിരിക്കണ്ടാ.. ആവില്ലെന്നാര് കണ്ടു ... ഏട്ടനെ കൊന്നവനെ അനിയന്‍ തല്ലിയാല്‍ അതില്‍ രാഷ്ട്രീയത്തിനോ രക്ത ബന്ധത്തിനോ കൂടുതല്‍ മൂല്യം?

"എന്താടാ.. കുളിക്കാന്‍ വന്നിട്ട് നേരം കുറെ ആയല്ലോ, ചിന്തിച്ചിരിക്കാതെ വേഗം കുളിക്കെടാ ... എനിക്ക് കുറെ അലക്കാനുണ്ട്. " ഗോപാലേട്ടന്റെ ഭാര്യയാണ്. ഗോപാലേട്ടന്‍ എതിര്‍ പാര്‍ട്ടിക്കാരന്‍ ആയതുകൊണ്ട് സ്ത്രീ സഹജമായൊരു വിരോധം അവര്‍ക്ക് എന്നോട് ഉണ്ട്. മുണ്ടഴിച്ച് വെച്ചു കുളത്തിലേക്ക്‌ ഊളിയിടുമ്പോള്‍ ഒരു മിന്നല്‍ പോലെ വെള്ളത്തില്‍ നിന്നും ഒരു ചോദ്യം പൊന്തി വന്നു.
രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സിലൂടെ നോക്കുമ്പോള്‍ മനുഷ്യ ബന്ധങ്ങളും കറുത്തിട്ടാണോ കാണുക?

തിരക്കിട്ട് തല തോര്‍ത്തുമ്പോഴേക്കും ഗോപാലേട്ടന്റെ ഭാര്യ മുറുമുറുപ്പ് തുടങ്ങിയിരുന്നു. കട്ടന്‍ ചായ ഊതി കുടിക്കുമ്പോള്‍ ചൂട് നിറഞ്ഞ ആവി മുഖത്തേക്ക് പരക്കുന്ന സുഖം ആസ്വദിച്ചു. പഴയ പാനസോണിക് റേഡിയോവില്‍ നിന്നും കാലത്ത് 7-35 ന്റെ ചലച്ചിത്ര ഗാനങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കുന്നു.

കുന്നി മണി ചെപ്പു തുറന്നെന്നെ നോക്കും നേരം...
പിന്നില്‍ വന്നു കണ്ണു പൊത്തും തോഴനെങ്ങു പോയി ...

ആ പാട്ട് കേട്ടതോടെ ദിനചര്യകള്‍ കൂടുതല്‍ വേഗത്തിലായി. കാരണം നേരത്തെ പോയാലെ പ്രീതയെ കാണാന്‍ കഴിയുകയുള്ളൂ. ആ പാട്ട് എന്നെക്കാളിഷ്ടം അവള്‍ക്കായിരുന്നു . യുവജനോത്സവത്തിന് ആ പാട്ട് പാടുമ്പോഴാണ് ഞാനവളെ ആദ്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്. സ്നേഹവും സംഗീതവും ദൌര്‍ബല്യമായിരുന്ന ഞാന്‍ ആ പാട്ടുകാരിയെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. പിന്നീട് അനേകം തവണ അവളെകൊണ്ട്‌ നിര്‍ബന്ധിച്ചു ആ പാട്ട് പാടിച്ചിട്ടുണ്ട്‌.

പ്രേമം അവള്‍ക്കു പേടിയായിരുന്നു. കടം മൂലം മാനസിക രോഗിയായ അച്ഛന്‍, കരയുവാന്‍ മാത്രമായി അമ്മ, ജീവിത പ്രാരാബ്ധങ്ങള്‍ക്ക് അറുതി വരുത്താന്‍ പതിനേഴു വയസ്സ് ആകുമ്പോഴേക്കും സ്വര്‍ണപണിക്കു പോകുന്ന അനിയന്‍. ഇങ്ങനെയൊരു കുടുംബ പശ്ചാത്തലം ഉള്ളവള്‍ക്ക് പ്രേമം ഒരു ദുസ്വപ്നം ആയില്ലെങ്കിലെ അത്ഭുതം ഉള്ളു . ഹിന്ദി ഭാഷ പഠിച്ചു, ഹിന്ദി ടീച്ചര്‍ ആകാന്‍ കൊതിച്ചവള്‍. സ്നേഹം പിടിച്ച് വാങ്ങുകയായിരുന്നു ഞാന്‍, എന്റെ സ്നേഹം മുഴുവനായും സമര്‍പ്പിച്ചു കൊണ്ട്. ഉലയുന്ന തോണിയുമായി ജീവിതതിന്നക്കരെക്ക് ഒഴുക്കിനെതിരെ തുഴയുമ്പോഴും ഒപ്പം നിര്‍ത്താമെന്ന് അവള്‍ക്കു വാക്ക് കൊടുത്തു.

അച്ഛന് അസുഖം കൂടുമ്പോള്‍ പാര്‍ക്കിലെ ബെഞ്ചുകളിലൊന്നിലെ ഏകാന്തതയില്‍ എന്റെ നെഞ്ചത്ത്‌ ചാഞ്ഞു കിടന്നു കരയുമായിരുന്നു അവള്‍. അവളുടെ ചുരുണ്ട മുടികള്‍ക്കിടയില്‍ വിരല് കൊണ്ട് ഇത് വരെ കേട്ടിട്ടിലാത്ത ഭൂഖണ്ഡങ്ങളുടെ രേഖാ ചിത്രം വരക്കുമായിരുന്നു ഞാന്‍. ആ സാന്ത്വന സ്പര്‍ശം മാത്രം മതിയായിരുന്നോ അവള്‍ക്കു? ഞാന്‍ ചോദിച്ചിട്ടില്ല ... അവള്‍ പറഞ്ഞുമില്ല...

" ഏട്ടാ കിങ്ങിണിയുടെ ഹോണ്‍ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട് "പെങ്ങള്‍ തൊഴുത്തില്‍ നിന്നും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. കിങ്ങിണി ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിലൂടെ പോകുന്ന ഏക ബസ്സ്‌ ആണ്.

ഡ്രൈവര്‍ രാജേട്ടന്‍ നല്ല ഫോം ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. ബസ്സിനു നല്ല സ്പീഡ് ഉണ്ട്. മുന്നിലെ ചേച്ചിമാരുടെ നിതംബങ്ങളില്‍ നോക്കിയിരിക്കുകയാണ് സീറ്റില്‍ ഒപ്പമിരിക്കുന്ന ചേട്ടന്‍. ചേട്ടന്റെ കയ്യിലെ മനോരമ പേപ്പര്‍ ചോദിച്ചു. ആസ്വാദന നിമിഷങ്ങളില്‍ കടന്നു കയറിയവനെ ഒന്ന് അമര്‍ത്തി നോക്കികൊണ്ട്‌ പേപ്പര്‍ തന്നു. പേപ്പര്‍ ഒന്ന് ഓടിച്ചു നോക്കി. ഒന്ന് രണ്ടു സ്ഥലത്ത് പ്രകടനം അക്രമാസക്തമായതൊഴിച്ചാല്‍ ആളപായമൊന്നുമില്ല. രക്തസാക്ഷിയെ പറ്റി അനുശോചനങ്ങളും, അഭിപ്രായങ്ങളും,വെല്ലുവിളികളും. ആലോചിച്ചപ്പോള്‍ യുവത്വം തിളച്ചു കയറി.

ബസ്‌ സ്റ്റാന്റില്‍ നമ്മുടെ സ്ഥിരം കമ്പനി ഉണ്ട് . പ്രമോദ്, സുരേഷ്, ഉണ്ണി, ചന്തു. " ഡാ, നമ്മുടെ കൊടിയൊക്കെ കത്തിച്ചിട്ടുണ്ട് . അവര്‍ നിന്നെയാണ് നോട്ടം വെച്ചിട്ടുള്ളത്‌. നീ നോക്കി നടക്കണം ട്ട്രാ.. " പ്രമോദ് ഉത്കന്ടാകുലനായി പറഞ്ഞു. മനസ് നിറയെ പ്രീത ആയതു കൊണ്ട് ഞാനത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. ബസ്‌സ്റ്റാന്റിലെ പതിവ് സ്ഥലത്ത് കണ്ണുകള്‍ പരതിയപ്പോള്‍ മിനി മാത്രമേ ഉള്ളു. മിനി പ്രീതയുടെ ആത്മ സുഹൃത്ത്‌ ആണ്. ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലെ ഹംസം. എവിടെയെന്നു കൈകള്‍ കൊണ്ട് ആന്ഗ്യം കാട്ടിയപ്പോള്‍ അവള്‍ അടുത്തു വന്നു.

"പ്രീതെടെ വീടിന്റെ പുറത്തൊന്നും ആരെയും കണ്ടില്ല. ബസ്സിനു നേരം വൈകിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പോന്നു. ഇന്നലെയവള്‍ രഞ്ജിത്തെട്ടനെ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞു .അത്യാവശ്യം ആണെന്നാണ്‌ പറഞ്ഞത്. "

"ഇന്നലെയൊരു മീറ്റിംഗ് ഉണ്ടായിരുന്നു. വരുമ്പോള്‍ വൈകി." ഞാന്‍ തിരിച്ചു നടന്നു.

"നിന്റെ പെണ്ണ് വന്നില്ലേ അളിയാ? " സുരേഷ് എന്നെ കളിയാക്കി ചോദിക്കുന്നു. തമാശകള്‍ പറയുമ്പോഴും മനസ് നിറയെ പ്രീത പറയാനുള്ള അത്യാവശ്യ കാര്യം എന്താണെന്നുള്ള ടെന്‍ഷന്‍ മഴക്കാറു പോലെ ഒഴുകി നടന്നു.

പെട്ടെന്നാണ് ഒരു കൂട്ടം ആളുകള്‍ ബസ്സ്‌ സ്റ്റാന്റിന്റെ തെക്കേ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നും കൊടികളേന്തി ആര്‍ത്തു വിളിച്ചു കൊണ്ട് വടികളും, വാളുകളുമായി പാഞ്ഞു വന്നത്. പിന്നെയൊരു കൂട്ടപൊരിച്ചില്‍ ആയിരുന്നു. ജീവന്നു വേണ്ടി കൈ മെയ് മറന്നു പൊരുതി. ഒപ്പമുള്ളവര്‍ ഓടി തുടങ്ങി. പ്രമോദിന്റെ കൈ പിടിച്ച് ഞാനും ഓടി. പിന്നാലെ ആക്രമികളും പാഞ്ഞു വന്നു. . പൊതു കക്കൂസിന്റെ പുറകു വശത്ത് കൂടെ ഓടി, പുഞ്ചപാടത്തെ മോട്ടോര്‍ പുരക്കുള്ളില്‍ കയറി കമിഴ്ന്നു കിടന്നു. മരണം മുന്നില്‍ കണ്ട നിമിഷങ്ങള്‍. പിന്നാലെ ഓടി വന്നവര്‍ ആക്രോശങ്ങളോടെ കടന്നു പോയി. ശ്വാസം വീണത്‌ അപ്പോഴാണ്‌.

പ്രമോദിന്റെ പോക്കറ്റിലെ മൊബൈലില്‍ നിന്നും നേതാക്കന്മാര്‍ക്ക് വിളിച്ചു. സംഘര്‍ഷം ഒന്ന് തണുക്കുന്നത് വരെ മാറി നില്‍ക്കണം എന്നാണു അവര്‍ പറഞ്ഞത്. അതിനുള്ള സൌകര്യങ്ങളും അവര്‍ ചെയ്തു തന്നു. ആള്‍പാര്‍പ്പില്ലാത്ത മനയുടെ മച്ചിന് മുകളില്‍ ആയിരുന്നു ഒളിത്താവളം. അമ്മയെയും, പെങ്ങളെയും കുറിച്ച് ആലോചിച്ചപ്പോള്‍ ഉറക്കം വന്നില്ല. വീട്ടില്‍ പോകണം എന്ന് തോന്നി. വേണ്ടെന്നെല്ലാവരും പറഞ്ഞു. തടഞ്ഞു. ഞാന്‍ പോകാനുറച്ചു.
വാതില്‍ കടക്കുമ്പോഴാണ് , അത്താഴവുമായി സുരേഷ് വന്നത് .

" എടാ, നിനക്ക് തരാന്‍ പറഞ്ഞു പ്രീത മിനിയുടെ കയ്യില്‍ കൊടുത്തയച്ച കത്ത് ആണിത്. മിനിയെ കണ്ടപ്പോള്‍ അവള്‍ തന്നതാണ്. " ഞാനത് ആര്‍ത്തിയോടെ മേടിച്ചു വായിച്ചു.

"എന്റെ രഞ്ജിയേട്ടന് , ഇന്നലെയും കടക്കാര്‍ വീട്ടില്‍ വന്നു അസഭ്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു. കാശില്ലെങ്കില്‍ എന്നെയും അമ്മയെയും മതി എന്ന് വരെ അവര്‍ പറഞ്ഞു. അച്ഛന്നു അസുഖം വളരെ കൂടുതല്‍ ആയി. അവര്‍ പോയപ്പോള്‍ അച്ഛന്‍ അമ്മയുടെ മുന്നില്‍ വെച്ചു എന്നെ കേറി പിടിച്ചു. എന്നെ നശിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. തകര്‍ന്നു പോയി ഞാന്‍. ഇതൊക്കെ കണ്ടു കൊണ്ടാണ് അനിയന്‍ വന്നത്. അവന്‍ അച്ഛനെ പൊതിരെ തല്ലി. കുറെ നാളായി കൊണ്ട് നടന്നിരുന്ന ദേഷ്യവും, വെറുപ്പും, ദുഖവും എല്ലാം അവന്‍ തല്ലി തീര്‍ത്തു. അമ്മ തളര്‍ന്നു കുഴഞ്ഞു വീണു. ഇനിയും എനിക്ക് താങ്ങാന്‍ കഴിയില്ല... .................. ...................... ഒരുപാടെനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്. കണ്ടിരുന്നെങ്കില്‍ ആ മാറത്തു ഒന്ന് തല ചായ്ച്ചു പൊട്ടി കരയണമെന്ന ആഗ്രഹം ബാക്കിയായി. അടുത്ത ജന്മത്തിലും ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കും. .... സ്നേഹത്തോടെ പ്രീത. "

ഒറ്റ ശ്വാസത്തില്‍ വായിച്ചു തീര്‍ന്നപ്പോള്‍ കണ്ണുനീര്‍ കാഴ്ചയെ മറച്ചു. എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന അവസ്ഥയിലായി. എന്തായാലും സുഹൃത്തുക്കളുടെ തടസ്സം വക വെയ്ക്കാതെ വീട്ടിലേക്കു നടന്നു. നിലാവ് പോലും വഴി കാണിക്കാത്ത ഇരുട്ടിലൂടെ, വിളഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന പാടത്തിന്റെ ഇട വരമ്പുകളിലൂടെ നടന്നു വീട്ടിലേക്കുള്ള ഇടവഴിയിലേക്ക് കയറി. പടിപ്പുരയിലെ ലൈറ്റ് കെടുത്തിയിട്ടില്ല. മനം നിറയെ പ്രീത ആയിരുന്നു. അവള്‍ അരുതാത്തതൊന്നും ചെയ്യരുതേ എന്ന് ഉള്ളുരുകി ആഗ്രഹിച്ചു.

പടിപ്പുരയുടെ മുന്നില്‍ മാറിയുള്ള പുല്‍കാടിനുള്ളിലെ ആളനക്കം അടുത്തു വന്നപ്പോഴാണ് അറിഞ്ഞത്. നിമിഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ അവര്‍ വളഞ്ഞു. തിളങ്ങുന്ന വാളിന്റെ സീല്കാരം നേരിയ തണുപ്പോടെ ശരീരത്തിലേക്ക് പുളഞ്ഞു കയറി. രക്തം പുറത്തേക്കൊഴുകി. അമ്മയും, പെങ്ങളും, പ്രീതയും ഒരു നിമിഷം മനസ്സില്‍ മിന്നി മറഞ്ഞു. മാനത്തെ ചന്ദ്രന്‍ തെല്ലിട കറുത്ത മേഘങ്ങള്‍ വന്നു മൂടി.

പിറ്റേന്നത്തെ പത്രങ്ങളിലെ പ്രധാന വാര്‍ത്തകള്‍ രണ്ടെണ്ണം ആയിരുന്നു. ആദര്‍ശ ധീരനായിരുന്ന ഒരു യുവ രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്‍ത്തകന്റെ രക്ത സാക്ഷിത്വവും, കടക്കെണി മൂലം വിഷം കഴിച്ചു ആത്മഹത്യ ചെയ്ത നാലംഗ കുടുംബത്തിന്റെയും വാര്‍ത്തകള്‍. നാലാള്‍ കൂടുന്നിടത്തൊക്കെ അന്ന് അത് ചര്‍ച്ചയായിരുന്നു. എന്നത്തേയും പോലെ. ചായകടയില്‍ ചൂട് ചായയുടെ ആവേശത്തില്‍ ഒരാള്‍ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ഇപ്പോള്‍ സ്കോറിംഗ് തുല്യമായി എന്ന്.

അന്ന് രാത്രി ആകാശത്തില്‍ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന പുതിയ രണ്ടു നക്ഷത്രങ്ങള്‍ കൂടി പ്രത്യക്ഷപെട്ടു. ആധുനിക ശിലായുഗത്തിന്റെ പ്രതീകങ്ങളായി ആ രണ്ടു നക്ഷത്രങ്ങള്‍ കൂടി, വശ്യതയോലുന്ന രാത്രിയുടെ മനോഹാരിതയ്ക്ക് മാറ്റ് കൂട്ടി.

Tuesday, August 16, 2011

കുടജാദ്രി യാത്ര

ജീവിതം, കാലങ്ങളില്‍ നിന്നും കാലങ്ങളിലേക്കുള്ള യാത്ര ആണെന്ന് പറയുന്നത് ശരിയാവും. ചില മനുഷ്യരെങ്കിലും , മതില്‍ കെട്ടുകളില്ലാതെ അലഞ്ഞു നടന്ന ഒരു ഭൂതകാലത്തിന്റെ, സ്വത്വം തേടി, ചിലപ്പോഴെങ്കിലും, അലയാറുണ്ട്. കാടും , കടലും, മഴയും, മഞ്ഞും തേടി... സ്വാതന്ത്ര്യപൂര്‍വം അലഞ്ഞു നടന്നിരുന്ന പൂര്‍വ ജന്മങ്ങളുടെ സ്വാധീനം ആയിരിക്കാം അത്.

കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം മഴക്കാലത്ത് പോയ കുടജാദ്രി യാത്രയുടെ മധുര സ്മരണകളും, കാട്ടുപോത്ത് ഓടിപ്പിച്ചു വിട്ട ഭീതിയാര്‍ന്ന നിമിഷങ്ങളും മനസ്സിലെക്കോടിയെതിയപ്പോള്‍ ആണ് വീണ്ടും ഒരു കുടജാദ്രി യാത്രയെ പറ്റി ആലോചിക്കുന്നത്. കുടജാദ്രി യാത്രകള്‍ എപ്പോഴും പകര്‍ന്നു തന്നിട്ടുള്ളത് പുതുമയാര്‍ന്ന അനുഭവങ്ങളാണ്. മാത്രമല്ല, പ്രകൃതിയുടെ മനോഹാരിതക്കപ്പുറം ഇന്ദ്രിയാതീതമായ ഒരു എനര്‍ജി പലപ്പോഴും അങ്ങോട്ട്‌ ആകര്‍ഷിക്കുന്നു. പൊതുവേ മഴകാലത്ത് കുടജാദ്രിയില്‍ ആളുകള്‍ കുറവായിരിക്കും. അത് കൊണ്ടും കൂടിയാണ് മഴക്കാലം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്.

ജൂണ്‍ 17 നു വെള്ളിയാഴ്ച, പോകാനുള്ള തീവണ്ടി, കനത്ത മഴ മൂലമുണ്ടായ, പാളത്തിലെ തടസ്സം കാരണം റൂട്ട് മാറ്റി വിട്ടു എന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ തീരുമാനത്തില്‍ മാറ്റം ഉണ്ടായില്ല. അടുത്ത തീവണ്ടിക്ക് കാത്തു നിന്നു. ഒടുവില്‍ പാതിരാത്രി ഏറണാകുളത്ത് നിന്നും യാത്ര തിരിക്കുമ്പോള്‍ ഇരിക്കാന്‍ സീറ്റ്‌ പോലും ഇല്ലായിരുന്നു. ലോക്കല്‍ ട്രെയിന്‍ യാത്രകള്‍ കുറച്ചു പ്രയാസം ആണെങ്കിലും നിരീക്ഷണ സ്വഭാവം എന്ന ശീലമുണ്ടെങ്കില്‍ അതൊരുപാട് ഉള്‍കാഴ്ച്ചകളും നേര്‍കാഴ്ച്ചകളും നമ്മള്‍ക്ക് നല്‍കും. സാധാരണക്കാരില്‍ സാധാരണക്കാരനായി ,ഔപചാരികതകളുടെ മാറാപ്പുകള്‍ ചുമക്കാതെ ഒരു സഞ്ചാരം.

കാലത്ത് മംഗലാപുരത്ത് എത്തി . അവിടെ നിന്നും ബസ്സില്‍ കൊല്ലൂരിലേക്ക് നാല് മണിക്കൂര്‍ യാത്ര. ഉച്ചയോടെ എത്തിയ ഞങ്ങള്‍ ആദ്യം ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ചെയ്ത പോലെ മുഴുവന്‍ ദൂരവും നടക്കാന്‍ ഞങ്ങളുടെ സമയ പരിധി അനുവദിക്കുമായിരുന്നില്ല. അത് കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ പെട്ടെന്ന് റൂം എടുത്തു, കുളിച്ചു, വസ്ത്രം മാറി കുടജാദ്രിയിലേക്ക് പോകുന്ന ജീപ്പില്‍ സ്ഥാനം പിടിച്ചു. അവിടുത്തെ നാട്ടുകാര്‍ ആയ ജീപ്പുകാര്‍ കുടജാദ്രി എന്നല്ല പറയുക കൊടജാദ്രി എന്നാണു പറയുക. ആ ഉച്ചാരണം അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍ ആണ് കൊടജ എന്ന വാക്കും ആദ്രി എന്ന സംസ്കൃത വാക്കും കൂടിയാണ് ആണ് കൊടജാദ്രി ആയതെന്നു മനസിലായത്. സഹ്യപര്‍വത നിരകളിലെ പ്രകൃതി രമണീയമായ ഈ കൊടുമുടിയില്‍ ആണ് ശ്രീ ശങ്കരാചാര്യര്‍ തപസ്സു ചെയ്തത്.

കനത്ത മഴ മൂലം റോഡില്‍ മരങ്ങള്‍ വീണു കിടക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. കാട്ടില്‍ നിന്നും ഒലിച്ചു വരുന്ന വെള്ള ചാലുകള്‍ റോഡിലേക്ക് ഒഴുകുന്നതിന്റെ വളരെ നേര്‍ത്ത കള കളാരവം. ടാറിട്ട റോഡില്‍ നിന്നും ചെമ്മണ്ണിട്ട റോട്ടിലേക്ക് തിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ റോഡിന്‍റെ അവസ്ഥ മഴ നനഞ്ഞു ചെളി ആയി ഒരു അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. ഇത്തിരി സാഹസികമായ ഒരു ജീപ്പ് യാത്ര. നിത്യാഭ്യാസികള്‍ ആനയെ എടുക്കും എന്ന് പറഞ്ഞ പോലെ അവിടുത്തെ ജീപ്പ് ഡ്രൈവര്‍ മാര്‍ക്ക് ഈ ദുര്‍ഘട മാര്‍ഗങ്ങള്‍ ദിവസേന ഓടിച്ചു ശീലമായിരിക്കുന്നു. മല മുകളില്‍ ജീപ്പില്‍ നിന്നു ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ ഡ്രൈവര്‍മാര്‍ സമയത്തെ കുറിച്ചോര്‍മിപ്പിച്ചു .

നാഗതീര്‍ഥത്തെ വണങ്ങി , മുകളിലേക്ക് കാലു വെയ്ക്കുമ്പോള്‍ മനസിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയത് കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ഇവിടെ വെച്ചു മുടങ്ങിയ ഞങ്ങളുടെ യാത്രയെ കുറിച്ചാണ്. മനുഷ്യന്‍ ഒഴികെ ഒരു മൃഗവും ഭക്ഷണത്തിന്നു വേണ്ടി / ജീവരക്ഷക്ക് അല്ലാതെ ആരെയും വെറുതെ ഉപദ്രവിക്കില്ല എന്ന് ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നത് കൊണ്ടായിരിക്കാം. അന്ന് ഒറ്റയാനായ ഒരു കാട്ടു പോത്ത് ഞങ്ങളെ ആ ഉദ്യമത്തില്‍ നിന്നും വിലക്കുകയായിരുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം. അന്ന് നിര്‍ത്തിയിടത്തു നിന്നു തുടങ്ങുന്നു. കോടമഞ്ഞു നിറഞ്ഞ താഴ്വരകള്‍ കണ്ടാല്‍ ആകാശം ഭൂമിയിലേക്കിറങ്ങി വന്നപോലെ തോന്നും. എങ്ങും പുതുമയുടെ പച്ചപ്പ്‌. കോടമഞ്ഞു നിറയുമ്പോള്‍, മുന്നിലും പിന്നിലും നടക്കുന്ന ആളുകള്‍ കണ്ണില്‍ നിന്നും മറയുമ്പോള്‍ നാം നമ്മെ മാത്രം അറിയുന്നു. സ്നേഹിക്കുന്നവനും, സ്നേഹിക്കപെടുന്നവനും എല്ലാം ഒന്ന് മാത്രം ആണെന്ന് നമ്മള്‍ അനുഭവിക്കുന്നു. ശക്തിയായി ശ്വാസം ഉള്ളിലേക്ക് വലിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന്‍ മുന്നോട്ടു നടന്നു. മനസ്സില്‍ ഒന്നുമില്ലാതെ, പ്രകൃതിയുമായി രമ്യതയിലെത്തുവാന്‍ കഴിയുന്ന ഏകാന്ത നിമിഷങ്ങള്‍ വാക്കുകളില്‍ ഒതുങ്ങുന്നതല്ല. അവിടുത്തെ ഓരോ പച്ചിലകളിലും , മഞ്ഞിലും , ചാറി വീഴുന്ന മഴതുള്ളികളിലും നമ്മിലും ഒരു ചൈതന്യം ആണ് നിറയുന്നത് എന്ന് നാം മനസിലാക്കുന്ന നിമിഷങ്ങള്‍ അത്രമേല്‍ ധ്യാനാത്മകങ്ങള്‍ ആണ്.

ഒടുവില്‍ സര്‍വജ്ഞപീഠം, അദ്വൈത ദര്‍ശനങ്ങള്‍ അരുളിയ മഹാനുഭാവന്റെ പാദസ്പര്‍ശമേറ്റ ഭൂമിയില്‍, എത്തി. ശ്രീ ശങ്കരാചാര്യര്‍ ഒരു വിസ്മയമാണ്. ഒപ്പം ഒരു മലയാളി എന്നതില്‍ അഭിമാനവും.ഈ കൊച്ചു കേരളത്തില്‍ നിന്നും പുറപ്പെട്ടു ഭാരതത്തില്‍ അങ്ങോളം ഇങ്ങോളം സന്ദര്‍ശിച്ചു ചെയ്ത കാര്യങ്ങള്‍ അത്രയ്ക്കധികം ഉണ്ട്. കേരളീയര്‍ക്ക് വ്യക്തമായ ധാരണയില്ലെങ്കിലും ഒരു ഉത്തരെന്ത്യക്കാരന്നു അത് നിശ്ചയമായും അറിയാം. സമയം വൈകി തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഇനി ചിത്രമൂല സന്ദര്‍ശിക്കാന്‍ സമയം ഇല്ല. അവിടെ പോയാല്‍ കുറച്ചു നേരമെങ്കിലും അവിടെ ചിലവഴിക്കണം. അല്ലാതെ ഓടി പോയി ആസ്വദിച്ചു വരുവാന്‍ പറ്റിയ സ്ഥലമല്ല. ചിത്രമൂല അടുത്ത പ്രാവശ്യം ആവട്ടെ എന്ന് മനസില്‍ കരുതി. ആ പ്രശാന്ത സുന്ദര സന്നിധിയില്‍ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു നായ അവിടെ കറങ്ങി നടക്കുന്നത് ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത്. അവിടെ നിന്നിരുന്ന ഒരു സുഹൃത്ത്‌ പറഞ്ഞു ഈ നായകള്‍ വഴികാട്ടികള്‍ ആണെന്ന്. അത് ഞങ്ങള്‍ക്ക് അനുഭവം ഉള്ളതാണ് എന്ന് ഞങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു . ഞങ്ങളുടെ കഴിഞ്ഞ യാത്ര ആ സുഹൃത്തിനു വിവരിച്ചു. വഴിയറിയാത ഞങ്ങള്‍ അഞ്ചു സുഹൃത്തുക്കള്‍ കഴിഞ്ഞ മഴകാലത്ത് ബസ്സിറങ്ങുമ്പോള്‍ കിലോമീറ്റര്‍ എഴുതിയ മൈല്‍ കുറ്റി മാത്രമല്ല സ്വാഗതം ചെയ്തത് ഒപ്പം ഒരു നായയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യം പേടി തോന്നിയെങ്കിലും, വഴിയറിയാത്ത ആ കാട്ടില്‍ പരസ്പരം കാണാത്ത കോടമഞ്ഞില്‍ മുന്നില്‍ നിന്നു വഴി കാട്ടിയായി ആ നായ ഞങ്ങളെ നയിച്ചത് ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കലും മറക്കാന്‍ ആവില്ല.

കാട്ടില്‍ അവിടെയവിടെ കിടക്കുന്ന പ്ലാസ്റ്റിക് കുപ്പികളും ഹാന്‍സ് ന്റെയും, പാന്‍ മസാലകളുടെയും പാക്കറ്റുകളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങള്‍, നഗരാസുരന്മാര്‍ പ്രകൃതിയിലേക്ക് നടത്തുന്ന അനാവശ്യവും, അപകടകരവുമായ കൈ കടത്തലുകള്‍ ഓര്‍മിപ്പിച്ചു. അതെന്നില്‍ ഉണര്‍ത്തിയത് ഭാവിയെ കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകള്‍ ആയിരുന്നു. ആഗോള താപനവും അന്തരീക്ഷ മലിനീകരണവും ഒക്കെ ഏറി വരുന്ന ഈ സാഹചര്യത്തില്‍ വനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാനും, പ്ലാസ്ടിക് ഒഴിവാക്കാനും നമ്മള്‍ കഴിവതും ശ്രമിക്കുക തന്നെ വേണം.ഭാവി തലമുറയോട് നമ്മള്‍ക്കുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം കൂടിയാണത്.

സുഹൃത്തുക്കളോട് സംസാരിച്ചു കുറച്ചു സമയം കൂടെ ആ പരിസരത്ത് ചിലവഴിച്ചതിന്നു ശേഷം മെല്ലെ തിരിച്ചു നടന്നു. ഇരുളിന്റെ കനം കൂടി കൂടി വന്നു. കാടിന്റെ തനതു സംഗീതം അന്തരീക്ഷത്തില്‍ ലയിച്ചു. തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോള്‍ ഗണപതി ഗുഹ സന്ദര്‍ശിക്കുന്നതിനിടയില്‍ അവിടെ ഉള്ള ഒരു കച്ചവടക്കാരനോട് കന്നടയില്‍ കുശലം പറഞ്ഞു. ഇപ്പോള്‍ ഓഫ്‌ സീസണ്‍ ആണെന്നും ശനിയും ഞായറും മാത്രമേ ഇവിടെ വരികയുള്ളു എന്നും ബാക്കി എല്ലാ ദിവസവും "കണ്ടകൃഷി " (വയലില്‍ കൃഷി പണി) ആണെന്ന് ആ കച്ചവടക്കാരന്‍ പറഞ്ഞു. അവിടെ നിന്നും ചൂടുള്ള ഒരു ചായയും കപ്പലണ്ടിയും കൊറിച്ചു കൊണ്ട് ജീപ്പ് കിടക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് നടന്നു. ജീപ്പില്‍ തിരികെ പോരുമ്പോഴും മനസ്സില്‍ ചിത്രമൂല ആയിരുന്നു . ഒരു പക്ഷെ ആ നഷ്ടം അടുത്ത വരവിനൊരു കാരണം മാത്രം ആവാം. ലക്‌ഷ്യം പൂര്‍ണതയില്‍ എത്തിയില്ലെങ്കിലും, വീണ്ടും വരണം എന്ന ഒരു ആഗ്രഹം മനസ്സില്‍ തളിര്‍ത്താല്‍ എല്ലാ യാത്രകളും സഫലമാണ് എന്ന് എവിടെയോ വായിച്ചതോര്‍ക്കുന്നു. സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുക എന്നത് തന്നെയാണ് ഓരോ യാത്രികന്റെയും ലക്ഷ്യവും സംതൃപ്തിയും. അതില്‍ വരുന്ന ആകസ്മികതകളും, അനിശ്ചിതത്വങ്ങളും നമ്മള്‍ക്ക് പ്രോത്സാഹനങ്ങളും ആവേശവും ആകുന്നു.



Note: നന്ദി , മുന്നും പിന്നും നോക്കാതെ നടത്തുന്ന യാത്രകളില്‍ ഒപ്പമുണ്ടായ പ്രവീണിനും സൂരജ് നും ...